Week 49 – Ontspan

Het zonnetje schijnt, de lucht is blauw. Benjamin kom maar gauw!

Lieve lezers,

Daar ben ik weer. Wel een dag te laat, maar je weet wat ze zeggen: beter laat dan nooit!

Om eerlijk te zijn, ben ik gewoon moe. M’n emoties lopen hoog op en ik barst snel in huilen uit. Puur omdat ik niet zo goed meer weet wat ik soms moet doen. Ik weet dat Benjamin altijd al een wat lastigere slaper is geweest, maar deze paar weken zijn gewoon even extra pittig.

Het zal wel aan de leeftijd liggen en ik zag dat er ook weer een sprongetje aan zat te komen en wellicht zit hij er al in, maar dat maakt het zeker niet minder zwaar.

Dit is zeker zo’n ding waar je jezelf niet van te voren op voor kan bereiden, eigenlijk iets waar niemand je op voor kan bereiden. Zo’n gevalletje van: “dit had ik niet verwacht”. Haha, ach ik probeer er ook om te lachen af en toe hoor.

Maar door vermoeidheid krijg je ook onenigheid met je partner en zo loopt de stress lekker op in huis. Tip: ontspan, ontspan, ontspan.

Ik hoor vaak van m’n schoonzus dat dit wel weer over gaat en dat je, voor je er erg in hebt, het al weer vergeten bent. Dat stelt me wel gerust. Want echt, je bent niet de enige die hier in zit of zat. Ik denk alleen dat niet iedereen er open over praat.

Ik ben juist van mening dat het goed is om er open over te zijn, om je emoties soms even te laten gaan. Wees eerlijk tegen jezelf en je omgeving, want iedereen doet z’n best. Ook ik :-).

Voetjes in het water

Maar dat ontspannen, hoe dan?
Ik ben 1 week geleden (opnieuw) gestart met Insanity. Dit is kei hard trainen, maar ik vind het super leuk. Het is lekker voor je thuis, wanneer je wilt en waar je wilt. Het is een 3 maanden progamma en je hebt snel resultaat (zeggen ze, zover ben ik nog niet gekomen).

Ik vind het leuk om het te doen, maar ik moet stoppen met smoesjes bedenken waarom ik het vandaag niet zou kunnen doen of morgen niet. Gewoon doen!

Vandaag ben ik eerder van werk naar huis gegaan, puur omdat ik echt moe ben. Maar vermoeidheid verhelp je niet alleen met slapen, maar ook met actief bezig zijn met je lichaam (en die paar zwangerschapskilo’s die er nog aanzitten, vind ik niet er om te verliezen, haha). Ik merk nu dat ik het erg fijn vond dat ik toch nog even Insanity gedaan heb.

Ik ben daarna lekker gaan douchen en ik lig nu wel even op bed.

Ik wil nog graag een foto maken van hoe ik er nu uit zie en dan vergelijken met foto’s tot en met de laatste les van het progamma. Nu sta ik na iedere les voor de spiegel en ik denk, nou… het gaat me niet snel genoeg. Haha! Logisch, want zoiets kost tijd, maar ach. Wie wil nou niet dat je na 1 keer trainen al verschil ziet :-).

Verder gaat het goed en houd ik me bezig met mezelf en m’n gezinnetje. Benjamin doet het verder ook echt uitstekend. Gisteren hebben we bijvoorbeeld ook een drukke dag gehad. We zijn eerst naar de wedstrijd van m’n schoonouders geweest, daarna naar mijn vader en als laatste zijn we naar Rosmalen gereden. Daar was mijn familie bezig met familiehockeytoernooi. Ik deed niet mee, omdat ik een drukke planning had en ik het ook wel gewoon oké vond om te komen kijken. En wellicht doe ik volgend jaar weer mee :-).

Vannacht wilde Benjamin totaal niet slapen. Uit frustratie van mezelf, niet wetende hoe ik het nou goed aanpak, heb ik de lamp aan gedaan en heb ik Benjamin een puzzel laten maken. Niet echt beseffend dat hij dit nog niet echt kan. Maar uit verbazing keek ik m’n ogen uit. Hij wist prima dat dat ene stukje daarin moest.

Oh, trouwen, het is gewoon een simpele puzzel. Een puzzel van een octopus. Met de vorm van de octopus, dus geen vierkante puzzelstukjes. Maar hij veraste mij. Na een kwartiertje heeft Martin Benjamin weer in bed gelegd en toen lukte het Benjamin wat beter om inslaap te vallen.

Na enige tijd werd Benjamin weer wakker. Gelukkig wilde Martin er uit, want ik was zo moe. Ik heb begin van de avond al anderhalf uur op en neer gelopen om hem weer in z’n bedje te leggen, kn te stoppen, zeggen dat hij lekker kan gaan slapen en dat ik super veel van hem houd.

Maar het is zo dubbel. Ik hoor hem huilen en ik vind het zo sneu. Wetende dat hij ook enorm moe is… maar aan de andere kant, ik ben ook moe en het liefste wil ik het gehuil niet horen. Ik trek de dekens over me hoofd en stilletjes moet ik eigenlijk huilen. Ik weet geen raad.

Maar na dat Martin er nog 2 (of 3) keer uit is geweest, sliep Benjamin. Het was ondertussen 0200. Het voordeel daar van is wel, Benjamin is pas om 0700 wakker geworden. Oh trouwens, ik lieg. Om 0600 heeft Martin Benjamin uit bed gehaald en bij ons gelegd, ook de eerste keer dat ik mij daar weinig, tot wel niets van kan herinneren.

Mooierd!

Het eerste jaar… een zware tijd, maar tegelijkertijd de mooiste tijd. Het gaat allemaal zo snel, ja echt waar. Zo veel veranderingen. Nog even en mijn kleine ventje gaat lopen. Hihi, in mijn gedachten zie ik hem al gaan met zijn rugzakje om. Maar shht… zo snel wil ik niet gaan. Dus ik geniet van iedere dag en ik ben ook wel eens blij als hij lekker naar het kinderdagverblijf is.

Nu heb ik dus even tijd voor mijzelf, voor ik hem weer lekker ga ophalen. Maar dus door alle hectiek, vermoeidheid, emoties, etc. is mijn blogpost een dagje later. Hopelijk nemen jullie het mij niet kwalijk.

Liefs,
Xo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Yara, Martin & Benjamin

Up ↑